Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6].

***

Zygfryd byÂł dosyĂŚ dziwnym ÂŚlizgonem, ale pomimo to prawie wszyscy go lubili. Czasami za bardzo wczuwaÂł siĂŞ w rolĂŞ prefekta i rugaÂł kaÂżdÂą osobĂŞ, ktĂłra zbyt szybko poruszaÂła siĂŞ po schodach lub korytarzu.
Poza tym byÂł w porzÂądku. MiÂły, wysportowany i z ogromnym poczuciem humoru.
Odgarn¹³ z³ote w³osy z czo³a, zrobi³ minê idealnego prefekta, skrzy¿owa³ rêce i spyta³ surowym tonem:
- Guerano, co ty tu robisz tak póŸno?
- MogĂŞ ciĂŞ spytaĂŚ o to samo – powiedziaÂłam chÂłodno.
Zmru¿y³ oczy i zacz¹³ mi siê przypatrywaÌ.
- SÂłyszaÂłem, Âże coÂś staÂło siĂŞ Britt.
Britt. Kompletnie zapomniaÂłam, Âże on byÂł zakochany w tej dziewczynie. MoÂże nigdy tego nie powiedziaÂł, ale ja wiedziaÂłam swoje.
- WieÂści chyba za szybko siĂŞ tu rozchodzÂą – mruknĂŞÂłam pod nosem. – SkÂąd ty to wiesz? – spytaÂłam go.
- Profesor Werell kazaÂła mi tu przyjœÌ, wiĂŞc chciaÂłem wiedzieĂŚ w jakim celu – odpowiedziaÂł takim tonem, jakby to byÂło oczywiste.
SpojrzaÂłam na niego karcÂącym wzrokiem, zacmokaÂłam krĂŞcÂąc gÂłowÂą i powiedziaÂłam:
- Nu, nu. Ziggy, kÂłamie. NieÂładnie.
ChÂłopak spuÂściÂł gÂłowĂŞ.
- Okej, podsÂłuchaÂłem profesorkĂŞ. Co z tego?
Moje usta wykrzywi³y siê w pó³uœmiechu.
- Ziggy siĂŞ zakochaÂł! Ziggy siĂŞ zakochaÂł! – zaczĂŞÂłam podÂśpiewywaĂŚ, skaczÂąc koÂło niego.
- KaÂśka, cicho! Zamknij siĂŞ. – powiedziaÂł i zakryÂł moje usta dÂłoniÂą. – Fuu! OÂśliniÂłaÂś mnie. – zabraÂł rĂŞkĂŞ z moich ust i zaÂśmiaÂł siĂŞ, wycierajÂąc wnĂŞtrze dÂłoni o szatĂŞ.
- Nie powiem nikomu. – rzekÂłam kÂładÂąc rĂŞkĂŞ na sercu. – ObiecujĂŞ.
- DziĂŞki Cassidy. – powiedziaÂł tylko.
I poszedÂł.

WeszÂłam do Pokoju WspĂłlnego. ByÂł kompletnie pusty.
Wszyscy poszli spaĂŚ.
Co do wiĂŞkszoÂści GryfonĂłw, to nie byÂłam zdziwiona, lubili siĂŞ wyspaĂŚ. Ale niektĂłrzy potrafili godzinami graĂŚ w karty.
Czasami do czwartej nad ranem.
NaleÂżaÂłam do tej grupki. UwielbiaÂłam graĂŚ w karty. MogÂłabym nie robiĂŚ nic poza tym.
Ale tym razem musia³am iœÌ do pokoju wczeœniej.
Dlaczego ja to zrobiÂłam?
Chcia³abym cofn¹Ì czas. Wtedy nie posz³abym do pokoju, ¿eby nie musieÌ patrzeÌ na znikaj¹c¹ Cristy i na zwijaj¹c¹ siê z bólu Britt.
ZostaÂłabym z chÂłopakami i gralibyÂśmy w pokera, albo w makao.
ÂŻaÂłowaÂłam, Âże tak nie zrobiÂłam.
Usiad³am w jednym z wygodnych skórzanych foteli i próbowa³am jakoœ pouk³adaÌ sobie w g³owie ca³¹ zaistnia³¹ tej nocy sytuacjê.
ZnikajÂąca Cristy, siÂła zabraniajÂąca opowiedzenia tego zajÂścia nauczycielowi, wijÂąca siĂŞ w konwulsjach Britt. Jej amnezja.
- Co siĂŞ tutaj staÂło? – szepnĂŞÂłam.
PrzycisnĂŞÂłam dÂłonie do skroni, odgarniajÂąc wÂłosy i poÂłoÂżyÂłam Âłokcie na oparciu fotela.
PrzestaÂłam rozmyÂślaĂŚ, bo zrobiÂłam siĂŞ na to zbyt senna.
Nie chcia³am wracaÌ do pokoju, wiêc postanowi³am usn¹Ì w fotelu.
Nie byÂło to trudne.

WeszÂłam do pokoju numer dwanaÂście. Do mojego pokoju.
Naszego pokoju.
ByÂłam spokojna, jakby nigdy nic.
By³o ciemno. Wyjê³am ró¿d¿kê.
- Lumos – szepnĂŞÂłam i skierowaÂłam jÂą w dó³.
Na pod³odze widnia³ znaczek zrobiony o³ówkiem. Stanê³am w zaznaczonym przez siebie miejscu i wziê³am g³êboki wdech.
Przede mnÂą pojawiÂła siĂŞ Cristy. Dziewczynka, ktĂłra wczeÂśniej zniknĂŞÂła.
ByÂła blada. Jej wÂłosy byÂły potargane.
- Dlaczego nic nie zrobiÂłaÂś? – spytaÂła szlochajÂąc.
OtworzyÂłam usta, by coÂś powiedzieĂŚ, ale nie wydostaÂł siĂŞ z nich Âżaden dÂźwiĂŞk.
Dziewczynka kontynuowaÂła.
- Dlaczego mnie nie uratowaÂłaÂś? – krzyknĂŞÂła.
Nagle jej twarz przybraÂła groÂźny, straszny wyraz, jej zĂŞby zamieniÂły siĂŞ w spiczaste kÂły, a oczy zaÂświeciÂły przeraÂżajÂącÂą wÂściekÂłoÂściÂą.
CofnĂŞÂłam siĂŞ o krok.
Dziewczynka przyprawiaÂła mnie o dreszcze.
Powoli zbliÂżaÂła siĂŞ do mnie.
ZrobiÂłam jeszcze kilka krokĂłw do tyÂłu, po czym straciÂłam rĂłwnowagĂŞ i upadÂłam na podÂłogĂŞ.
Twarz Cristy byÂła coraz bliÂżej mojej twarzy. PokazaÂła swoje kÂły w szaleĂączym uÂśmiechu.

ObudziÂłam siĂŞ stojÂąc na Âśrodku pokoju numer dwanaÂście.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.